Posts tonen met het label Hondengedragstherapie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hondengedragstherapie. Alle posts tonen

vrijdag 12 juli 2013

Er is een roedel voor nodig om een puppy groot te brengen...

Dit artikel van Suzanne Clothier las ik op haar website. Ze kan het goed uitleggen, dus ik wou jullie dit niet onthouden. Het artikel gaat over hoe puppy's een 'puppyvergunning' hebben: tot ongeveer 16 à 20 weken mogen ze van andere honden vrijwel alles. Dan is deze vergunning plots weg en dienen ze als 'honden' behandeld en terechtgewezen te worden.
Bron: Suzanne Clothier - vertaling door Jan Tolhuijsen
Nog niet zo lang geleden las ik over een onderzoek dat aantoonde dat, wanneer er vogelgeluiden werden afgespeeld voor planten, ze hiermee voorbereid werden op de ochtend en het opkomende zonlicht.  Wanneer zij de vogelgeluiden hoorden ondergingen de planten specifieke veranderingen waardoor ze goed gebruik maakten van het zonlicht.  Het belang van dit artikel was dat tuinbouw-bedrijven die kunstlicht gebruiken er verstandig aan zouden doen om deze eenvoudige methode te gebruiken om planten het licht zo effectief als fysiologisch mogelijk is te laten benutten.
Wanneer we een puppy grootbrengen zou het aardig zijn wanneer er zoiets eenvoudigs als een opgenomen vogelgeluid zou zijn om te helpen een keurig opgevoede puppy te krijgen.  Zodat onze contacten met hem de best mogelijke resultaten zouden opleveren. Maar puppy´s zijn geen planten.  Het zijn ingewikkelde schepsels, die zich in een verbazingwekkend tempo ontwikkelen.  Samengevat is de werkelijkheid dat, hoe goed wij het ook bedoelen, wij altijd mensen zullen blijven die proberen een baby-hondje groot te brengen.  Hillary Clinton kan wel eens gelijk hebben wanneer ze stelt dat er een heel dorp voor nodig is om een kind groot te brengen.  Er is beslist een roedel nodig om een puppy groot te brengen.  Door het op ons te nemen een puppy groot te brengen worden we een surrogaat hondenfamilie.  Dit is geen eenvoudige taak.
Tegen de tijd dat de puppy zeven weken oud is heeft moeder natuur in de hondenwereld de puppy voorbereid op het aangaan van diepe banden met de roedel om hem heen.  Als een huishond vormt hij banden met ons, zijn surrogaat familie. Deze band is hartverwarmend en betoverend.  Wat is er schattiger dan een puppy die vol vertrouwen achter je ligt te snurken?  Het is ook heel praktisch: dit gedrag zal de puppy in leven houden, eten doen krijgen, bescherming en opvoeding.  Van zeven tot twaalf weken staat de puppy verbazingwekkend open (is zelfs verlangend naar) voor relaties. Banden met iedereen die het toestaat.  Het is in deze periode dat rassen voor kuddebewaking tussen de schapen worden gezet.  De arme misleide schattebouten groeien op te midden van en zijn dol op hun wollige familie.  Als volwassen honden zullen ze de kudde met hartstocht en bekwaamheid beschermen.  Gegeven het feit dat een puppy ervan overtuigd kan worden dat een band met een schaap prima is, is het een klein wonder dat puppy's bereid zijn om naar mensen te kijken en te denken:  “Daar is een God en …..... hemeltje lief wat heeft God grote voeten”.
Maar mogelijke problemen zijn al in de kiem aanwezig, zelfs op deze prille leeftijd. Ofschoon een puppy bereid is om met alles en iedereen (zelfs schapen) een band aan te gaan, doet hij dat met bepaalde verwachtingen.  Hij kan dat niet helpen.  Deze verwachtingen liggen opgesloten in de hersenen van een hond.  Hij heeft ook behoeften waaraan tegemoet gekomen zal worden in een “natuurlijke” omgeving.
De puppy verwacht dat er regels zijn in zijn wereld.  Zijn moeder stelde ze en bekrachtigde ze op haar eigen moederende manier.  Zelfs zijn broertjes en zusjes hadden enige simpele regels die zij bekrachtigden op onhandige, maar wonderlijk doeltreffende manieren (Dikke puppy's leren snel dat zij meestal kunnen krijgen wat ze willen door heel eenvoudig bovenop een minder zware puppy te gaan zitten.  Een rivaal hard in zijn oor of lip bijten kan ook heel doeltreffend zijn).  Zelfs op de prille leeftijd van zeven weken houdt de puppy je in de gaten en probeert in te schatten wat de regels zijn.  Waar hij onzekerheid of tegenstrijdigheid ziet moet zijn hondenverstand daar kennis van nemen.  Wanneer hij opgroeit zal hij die zwakheden uit willen testen, om duidelijk te krijgen wat de regels zijn.  Wij verwachten dat pas op een bepaalde leeftijd. Het is immers zo dat bij mensen jongeren pas hun ouders “uitproberen” wanneer ze tieners zijn om uit te testen waar de grenzen liggen.  Wat we niet verwachten (niet weten, of eenvoudig vergeten zijn) is hoe vlug puppy's van het vroege stadium van gezellige wezens die het overal mee eens zijn, doorstromen naar de uitprobeer fase. Het is een kwestie van weken, niet van jaren zoals bij een mensenkind.
Een hond is – net als alle sociale wezens – geboren met het begrip dat er krachten zijn gelijk aan, groter en kleiner dan die van hem.  Hij is er (voortdurend) in geïnteresseerd waar jij, je buren, de kat van de buren en de poedel die hij pas heeft ontmoet, staan in dit krachtenveld.  Hoewel hij zijn opvatting niet duidelijk kan maken verwacht je puppy dat je hem leiding zult geven.  Bij gebrek aan leiding zal hij zelf de leiding nemen wanneer hij volwassen is.  Zoals alle sociale wezens geeft hij de voorkeur aan een leider(s) die kalm is (zijn), consequent en duidelijk.  Maar ook welwillend, beschermend en oplettend.
En omdat hij alle uren van de dag een hond is, gaat hij ervan uit dat jij ook alle uren van de dag zijn leider bent.
Een puppy (of zelfs een volwassen hond) snapt niet dat je niet vierentwintig uur per dag “de leider van de roedel” bent of dat je verschillende rollen speelt: echtgenoot/ouder/kind/werker/vriend.  Hoewel hondenleider/puppy opvoeder/trainer voor JOU slechts een part-time baan is, verandert dat niets aan het feit dat je puppy vierentwintig uur per dag een puppy is.  Hiaten in het leiderschap zullen op de lange duur de relatie tussen jou en je puppy beïnvloeden.  Afhankelijk van de individuele hond, het ras en de situatie kan een gebrek aan goed leiderschap leiden tot vervelend en ongemanierd gedrag.  Het kan zelfs leiden tot zeer ernstige gevolgen voor de hond: een enkele reis naar de Grote Kennel in de Hemel.  Alleen houden van een puppy is niet genoeg.  Hij verwacht en verdient duidelijke en consequente leiding.  Een hondenleider zijn betekent de regels vaststellen die aangeven wat wel en wat geen acceptabel gedrag is in je roedel (ervan uitgaande dat je regels niet strijdig zijn met de realiteit van hondengedrag, hondencultuur en redelijke verwachtingen).
Door het ontbreken van het gezelschap en de eindeloze spelletjes met zijn nestmaatjes heeft de puppy jou nodig om zijn speelkameraad te zijn.  Geen enkel excuus is toereikend bij een puppy die wil spelen, spelen en nog eens spelen, maar niemand heeft om mee te spelen.  In de normale natuurlijke situatie zou een puppy niemand lastig vallen of uit verveling aan het linoleum knabbelen of blaffen in de achtertuin om zich te amuseren.  Zijn nestmaatjes zouden er zijn die net zo enthousiast zouden willen spelen als hij.  Nestmaatjes om mee te jagen, bijten, worstelen, onderzoeken etc. Ofschoon puppy's samen grootbrengen GEEN goed idee is wanneer je een hond wilt die een band heeft met mensen en niet met zijn puppymaatjes.  Je wordt bescheiden wanneer je kijkt naar puppy's die met elkaar spelen en beseft dat dit is wat je gaat veranderen in zijn puppy leven.  Denk hieraan de volgende keer wanneer je je ergert aan je puppy die niet wil ophouden met het uitdagen van je andere honden om met hem te spelen.  Of die voor de miljoenste keer een speeltje voor je voeten neergooit, of op en neer springt vlak buiten je bereik, niet bereid om met een spelletje te stoppen. Vermenigvuldig je puppy met vier of zes of acht en bedenk hoeveel plezier al die puppy's samen zouden hebben.  Herinner je dan dat je je vrijwillig hebt aangemeld om hiervoor als vervanger op te treden.
De puppy moet leren zijn opwellingen te onderdrukken.  Met andere woorden enige mate van zelfbeheersing te ontwikkelen.  Een van mijn reutjes Banni was een kei in het puppy's aanleren van deze lastige sociale vaardigheid.  Terwijl hij er een grote show van maakte met een speeltje of lekker bot, ging Banni liggen en legde zijn schat precies op een plek die hij uitgekozen had voor een bepaalde puppy en voor een bepaalde les. Aanvankelijk rende de puppy naar het bot en Banni pakte het dan snel op terwijl hij gromde en weg liep.  Na precies een of twee herhalingen leerde de puppy te stoppen op het moment dat Banni gromde.  Spoedig hoefde hij helemaal niet meer te grommen en de puppy alleen “aan te kijken “.  Je kon zien dat de puppy werkelijk het bot wilde, maar leerde dat iets graag willen en gehoor geven aan die wens twee verschillende dingen waren.
Wanneer honden puppy's zelfbeheersing leren kennen ze geen clementie voor de puppy.  Zoiets als:  “Wel ik probeerde hem te leren van mijn bot af te blijven, maar hij was zo opgewonden en ik veronderstel dat het heel lekker rook, dus ik liet hem het maar pakken” bestaat niet.  Mensen bedenken uitvluchten voor honden, terwijl ze vergeten dat onder alle sociale dieren zelfbeheersing een vaardigheid is die aangeleerd moet worden.  Wij leerden zelfbeheersing omdat onze ouders het ons leerden.  Om puppy's welkome en vrolijke leden van onze surrogaat roedel te laten zijn, moeten wij ze een heleboel zelfbeheersing leren.  Puppy's leren zelfbeheersing van andere honden, maar alleen die dingen die voor andere honden van belang zijn.  Een hond zal zich niet druk maken om een puppy te leren dat hij niet op de bank mag springen of eten van de aanrecht mag stelen.  Deze dingen interesseren de meeste honden niet. Maar een oudere hond ZAL een puppy leren dat je geen eten van een andere hond mag stelen of dat je niet recht op een andere hond af mag lopen, maar dat het veel beleefder is om er omheen te lopen.
Wanneer ze zelfbeheersing leren stemmen honden de lessen zorgvuldig af op de leeftijd van de puppy.  Voor de puppy de leeftijd bereikt van zestien – achttien weken zijn normale honden verbazingwekkend tolerant ten aan zien van puppygedrag.  De nauwkeurige toeschouwer zal een langzame, subtiele toename zien in datgene dat oudere honden van een puppy verwachten.
Maar de algemene indruk is dat een puppy bijna met alles ongestraft wegkomt.  En de waarheid is dat hij dat kan doen dankzij de onzichtbare (tenminste voor mensen) maar heel reële “puppyvergunning”.  Wat een puppy nog niet weet is dit: er is een vervaldatum voor die puppyvergunning.  Wanneer hij vervalt kunnen de regels snel veranderen.  Gedrag dat de ene dag geaccepteerd wordt kan de andere dag onacceptabel zijn.  Bij mijn eigen honden heb ik een puppyvergunning in de loop van een enkele ochtend zien vervallen.  Net voor het ontbijt rende een puppy van vier maanden over een van mijn oudere honden.  Niets meer dan een boze blik en een grom kreeg ze voor dit gedrag.  Later die dag deed de puppy hetzelfde en was ontzet toen de volwassen hond opsprong, hevig grommend en blaffend van misnoegen.  Na een paar herhalingen in de dagen daarna leerde de hond netjes om andere honden heen te lopen en niet erover.
De vervaldatum is gewoonlijk bij zestien – twintig weken en komt overeen met hormonale veranderingen in het lichaam van de puppy. Wanneer de hormonale veranderingen plaatsvinden zijn de honden bij hem in de buurt veel minder tolerant naar de puppy toe.  Zij verwachten dat hij zich steeds meer volwassen gedraagt.  Verstandige puppy eigenaren houden de kalender ook goed in de gaten.  Zij staan puppy's toe puppy's te zijn binnen algemene maar consequente regels.  Heel langzaam, bijna onmerkbaar begin je van de puppy een beetje meer zelfbeheersing te vragen.  Een beetje meer respect en een beetje meer verantwoordelijkheid.  Maar verlies nooit uit het oog dat de puppyvergunning nog steeds geldt.  Wanneer de vergunning eenmaal is vervallen kan de verstandige trainer net zo handelen als een wijze hond en de puppy een beetje meer onder druk zetten en meer van hem verwachten.
Van de honden die ik ken die een puppy het beste grootbrachten, zijn hier een paar aanwijzingen voor mensen die proberen een puppy groot te brengen:
·       Wees verdraagzaam tegenover puppy's – zij weten niet wat zij doen
·       Onderricht puppy's – zij weten niet uit zichzelf wat zij moeten doen
·       Wees consequent met puppy's zij vergeten dingen snel
·       Houd de lessen kort – puppy's zijn gemakkelijk afgeleid
·       Puppy's moeten spelen – daarom worden puppy's in nesten geboren
·       Goede sociale vaardigheden en manieren worden bijgebracht, niet aangeboren
·       Vergeet niet dat puppyvergunningen een vervaldatum hebben
·       Wacht niet tot de puppy je bot gestolen heeft voordat je hem goede manieren leert
·       Wees voorzichtig met wat je een puppy leert. Op een dag zou hij de leiding over kunnen nemen.
·       Vermoeide puppy's zijn altijd brave puppy's.

woensdag 1 mei 2013

Hij wil alleen maar "hallo" zeggen...


Onderstaande tekst kwam ik tegen op de website van Suzanne Clothier, auteur van "If bones would rain from the sky". Een amusante tekst die goed aanleunt bij mijn vorige blog over het begroeten van een hond. Al te vaak worden honden door ons erg "onbeleefd" begroet, wanneer zij hier dan normaal (en dus afkeurend) op reageren worden ze bestempeld als "agressief". Onderstaande tekst geeft een goede vergelijking met het menselijk leven...
Rustig gezeten op een bank in het winkelcentrum naast mijn man, was ik met mijn eigen zaken bezig, toen de man dichterbij kwam.  Ik keek op toen de man naast me ging zitten.  Hij zat voor mijn gevoel een beetje te dicht bij me, dus schoof ik wat dichter naar mijn man, die druk bezig was een boek te lezen en geen aandacht aan me schonk.  Omdat ik me nog steeds een beetje ongemakkelijk voelde met de vreemde man zo dicht bij me, draaide ik mijn hoofd lichtelijk weg, waarmee ik liet blijken, dat ik geen belang stelde in enig contact.  Tot mijn schrik leunde de man naar me toe en begon mijn hals te likken, terwijl hij me ruw betastte.
Toen ik gilde en hem wegduwde begonnen mijn problemen pas echt.  Mijn echtgenoot gooide me boos op de grond, terwijl hij tegen me schreeuwde. “Waarom deed je dat?  Hij probeerde alleen vriendelijk te zijn en hallo! te zeggen.  Wat een lichtgeraakte teef ben je!  Je zult moeten leren om je beter in het openbaar te gedragen.
Mensen die rond ons stonden keken naar ons en schudden droevig hun hoofd.  Ik hoorde er een paar mompelen dat zij vonden dat mijn echtgenoot iets aan mijn gedrag moest doen; sommigen zeiden zelfs dat hij zo'n gewelddadige vrouw niet meer in het openbaar mee moest nemen, totdat ik beter opgevoed was.  Terwijl mijn man me naar de auto sleurde, merkte ik op dat de man die mij betast had een stukje verder het winkelcentrum in was gelopen en hetzelfde deed bij andere vrouwen.
Dit is een dwaas scenario, nietwaar?  Op de eerste plaats weet iedereen die me kent dat ik nooit in een winkelcentrum kom, behalve als ik er echt toe gedwongen word.  Maar in ernst, geen serieus mens zou mijn reactie op de onbeschoftheid van de man beschouwen als ongepast en slecht.  Door in mijn persoonlijke zone binnen te dringen overschreed de man de grenzen van fatsoenlijk, beschaafd gedrag; mijn antwoord zou als zeer terecht beschouwd worden.
Dat mijn echtgenoot me zou straffen, omdat ik op een dergelijke onbeschoftheid reageer door te schreeuwen en de beledigende persoon weg te duwen, is misschien het meest belachelijke aspect van dit scenario.  Wanneer hij op zo'n manier zou handelen, dan zouden zelfs de meest toevallige toeschouwers van mening zijn, dat zijn ego veel belangrijker was dan mijn veiligheid en comfort, en dat hij zich totaal niet kon indenken hoe ik mij in deze situatie voelde.
Gelukkig voor mij is dit scenario volkomen fantasie.  Helaas is dit voor veel honden een zeer reëel scenario dat zich veel te vaak herhaalt.  Dit is onvermijdelijk wanneer eigenaars waarvan de honden zich grof hebben gedragen, weglopen met als commentaar “die agressieve hond” (daarmee wordt de hond bedoeld waarvan de persoonlijke ruimte is binnen gedrongen) en het klassieke commentaar, meestal gezegd op een verongelijkte toon, “Hij wilde alleen "hallo" zeggen”.
Bron: www.suzanneclothier.com
Door Suzanne Clothier
Vertaling door Jan Tholhuijsen

dinsdag 30 april 2013

De hond en de jogger - kalmerende signalen

De hond en de jogger... een duo dat niet altijd zo gemakkelijk samengaat. De ene kan de andere niet altijd even goed appreciëren. Vandaar dat ik soms de vraag krijg van fervente lopers "wat moet ik doen als een hond me aanvalt?"
In de toekomst zal ik wel eens een stukje wijden aan hoe je kan vermijden dat je hond uitvalt naar joggers, maar dit blogje is speciaal voor alle lopers onder ons. Want is het niet verschrikkelijk om steeds angst te hebben als je een hond voorbijrent? Wat moet je doen als een hond je aanvalt? Hoe reageer je op een agressieve hond?



Hieronder tracht ik wat informatie te geven over "kalmerende signalen", zoals ze door Turid Rugaas werden beschreven. De signalen hebben tot doel om een conflict te vermijden, ver voordat het ontstaat. Ze zijn op die manier dus interessant voor iedereen en niet alleen voor lopers...


Leer de signalen herkennen

Onder het motto 'voorkomen is beter dan genezen' is het natuurlijk het meest handige als je de signalen van agressie leert herkennen. Hierover verscheen er al een stukje op deze blog, je kan het hier lezen.

Zend "kalmerende signalen" uit:

Bij honden zijn de volgende punten "kalmerende signalen", sommige daarvan kan je zelf doen om de hond te kalmeren:
  1. het hoofd wegdraaien
  2. de blik naar beneden slaan ipv recht aan te kijken
  3. wegdraaien met de rug of zijkant naar iemand toe
  4. de neus met de tong likken
  5. bevriezen in een staande, zittende of liggende houding en zich volkomen passief opstellen
  6. langzame bewegingen maken ipv snelle vb in het stappen
  7. kwispelen ( witte vlag)
  8. spelboog maken
  9. gaan zitten of met de zijkant/rug naar je toe gaan zitten
  10. gaan liggen met de buik op de grond
  11. gapen
  12. in een bocht (eromheen) lopen, dus niet recht op elkaar aflopen
  13. snuffelen (met een beweging naar de grond, en de ogen volgen de beweging rondom hen)
  14. opsplitsen, of je als derde persoon/hond fysiek tussen twee personen/honden in plaatsen
  15. poot optillen
  16. met de ogen knipperen
  17. reactie overdracht of iets anders gaan doen
  18. markeren
  19. lachen
  20. met de lippen smakken
  21. een stomme kop trekken en puppygedrag vertonen
  22. je kinderachtig gedragen, ook al ben je volwassen

Wanneer 'voorkomen' niet meer helpt...

Het kan natuurlijk altijd dat er geen duidelijke signalen zijn, of dat de situatie zo snel ontaardt dat je geen tijd meer hebt voor kalmerende signalen. In dat geval is het erg belangrijk om vooral niet in paniek te schieten. Roepen, schreeuwen, lopen, .... Al dat soort zaken helpt dus NIET. Blijf vooral rustig! Maak jezelf klein tot een balletje en bescherm met je handen je nek. Een normale hond zou hieruit moeten kunnen afleiden dat je je overgeeft.

maandag 29 april 2013

Hoe kan je agressie herkennen?


Of we het wel of niet leuk vinden, we zullen moeten herkennen dat heel veel gedrag, dat we agressie noemen,  mededelingen van de hond aan ons zijn.  Honden happen, grauwen, grommen of bijten niet zonder oorzaak en die oorzaak kan variëren van angstgevoelens tot een zelfverzekerde uitdaging. Het is belangrijk dat je in een vroeg stadium de signalen herkent, die aangeven dat een hond zich ongemakkelijk voelt, of dat hij één of andere manier gespannen is (los van het feit of je er wel of niet op wilt reageren).  Op die manier kun je er voor zorgen, dat de hond niet nog dramatischer of gevaarlijker gedrag gaat vertonen.  Veel honden waarvan men tegen mij zei dat ze agresssief waren, gaven alleen maar heel duidelijke waarschuwingssignalen.  Jammer genoeg kunnen mensen de signalen die de hond uitzendt niet goed lezen.  Hoe frustrerend moet dat niet zijn voor de hond die dan niet anders kan dan zijn gedrag te laten escaleren om zijn boodschap duidelijk te maken!
Hier zijn enige specifieke aanwijzingen waaruit blijkt dat de gemoedstoestand van een hond die onder druk gezet wordt, verandert.  Van een ontspannen naar een andere gemoedstoestand.
Verandering in ademhaling.  Kenmerkend voor een hond die zich onzeker of bedreigd voelt of lastig gevallen wordt, is een verandering in de manier van ademhalen.  De ademhaling wordt trager, wordt zeer ondiep of wordt helemaal gestopt (niet ademen!).  Kijk naar de ribbenkast of naar de flanken van de hond. Een normaal ontspannen hond zie je zichtbaar ademen! Een hond die zijn bek sluit, al is het maar even, kan daarmee een waarschuwing geven.  De wijze van ademhalen kun je controleren door visuele waarneming, door de veranderingen te horen en door het waarnemen van de ademhaling van de hond met je handen (handig wanneer een hond heel dicht bij je staat en je heel moeilijk visueel de veranderingen in het ademen kunt zien).
Veranderingen in de snorharen.  Kijk op welke manier je hond in ontspannen toestand zijn snorharen houdt.  Een gespannen hond (angstig,verward, overrompeld) trekt zijn snorharen naar achter tegen zijn snuit.  Een hond die boos is of een andere hond uitdaagt brengt zijn snorharen naar voren.
Veranderingen in het bewegen van de kop en van de ogen.  Een ontspannen en zich prettig voelende hond beweegt zijn kop en ogen langzaam en rustig.  Hoe sneller de bewegingen van kop en ogen worden hoe angstiger de hond is en hoe meer hij in paniek raakt.  Dit kan snel escaleren tot een totaal bevriezen van elke beweging, met de kop en de ogen een beetje of duidelijk  weggedraaid van datgene dat de hond ongerust maakt.  Aan de andere kant heb je de hond die heel stil wordt en naar iets gaat staren met de oren stijf rechtop (denk aan “doelgericht”) Zijn mogelijke agressie en roofgedrag neemt toe, terwijl hij zijn lichaam stil houdt maar het richt naar het doel.  Een minder dramatische verandering – maar wel een heel belangrijke - van de kop en van de ogen: de hond kijkt weg of draait zijn kop weg van een persoon of van een andere hond; een dergelijke hond vermijdt actief een confrontatie.
Verstarren.Een overdonderde hond kan letterlijk verstarren – geen beweging, het gehele lichaam teruggetrokken en laag en/of weggedraaid van de bedreiging.  Het gevaar van honden die verstarren is, dat wanneer ze verder onder druk komen te staan ze plotseling uitvallen of vluchten.  Denk niet dat een verstarde hond, een hond is die alles blij accepteert.  Een vergissing die vaak gemaakt wordt en die leidt tot de opmerking:  “hij viel aan zonder waarschuwing”.  Een hond die accepteert wat er gebeurt beweegt zijn lichaam, kop en ogen normaal.  Een hond die geconfronteerd wordt met een onplezierige gebeurtenis verstart vaak wanneer hij niet kan ontsnappen.  Op dat moment neemt de interne spanning toe met als resultaat het verstarren.  Wanneer de interne spanning tot een ondraaglijke hoogte stijgt, barst de hond uit in een of ander dramatisch gedrag.
Verandering in de vorm en uitdrukking van de ogen.  Wanneer hij heel angstig is zal de hond wegkijken van de oorzaak van zijn problemen of opzij kijken.  Wanneer de hond werkelijk gestrest is, worden zijn pupillen aanzienlijk groter.  Deze verandering wordt veroorzaakt door interne veranderingen als gevolg van het in een stroomversnelling raken van stresshormonen (datgene wat een hond voorbereidt op vluchten of vechten).  Honden zijn ongelooflijk veelzeggend met hun ogen en gezichtspieren – aandacht voor kleine veranderingen kan lonend zijn voor iedereen die een hond probeert te begrijpen.
Veranderingen in de lippen.  Kijk hoe de hond er uitziet wanneer hij ontspannen is. Let er daarbij speciaal op hoe hij zijn bek en lippen houdt. Staan de lippen strak? Zijn ze naar achteren of naar voren getrokken? Hijgt de hond? Spanning rond de lippen en bek wijst op een probleem. Hoe angstiger een hond is, hoe meer zijn lippen naar achteren getrokken zijn. Wanneer een hond geïrriteerd of boos wordt, verstrakken de lippen en worden de hoeken naar voren getrokken. Je kunt zelfs een “rimpeling” van de aanhechtingsplek van de snorharen zien, waardoor de bek van de hond een “gezwollen” uitdrukking krijgt die voorafgaat aan een feitelijke snauw.
Toename van de spierspanning.  Wanneer de emotionele toestand van de hond verandert zal ook de spanning in heel zijn lichaam veranderen.  Maak niet de vergissing om kalmte als “in orde!”, te beschouwen.  Soms kan een dramatische verandering te zien zijn in de poten van de hond.  Let op opeengeklemde tenen, iets wat ik vaak zie wanneer de angst en bezorgdheid van een hond toeneemt. Honden die vol zelfvertrouwen en uitdagend zijn en geïrriteerd of boos worden, zetten hun “tenen”omhoog.  Terwijl honden die bang zijn hun tenen plat op de grond zetten of ze spreiden, ter voorbereiding om weg te rennen (als ze kunnen).  Schenk natuurlijk ook aandacht aan de mate van spierspanning van het hele hondenlichaam.
Totale veranderingen in de lichaamshouding. Kijk naar de totale “stand” van het lichaam van de hond. Kalm en ontspannen ziet de hond er evenwichtig uit.  Het lichaam is noch naar voren noch naar beneden of zijwaarts gericht.  Bij angst is de reactie: de hond wijkt terug, draait schuin weg van het probleem, kan zelfs zijn hele lichaam  veelzeggend wegdraaien, terwijl hij zich stil houdt.  Een dergelijke hond probeert een confrontatie te vermijden en hoopt te ontsnappen uit deze situatie.  In een situatie waarin de hond opgewonden/vol zelfvertrouwen/uitdagend is, is de reactie:  het lichaam van de hond wijkt naar voren, gaat van af naar zit of van zit naar staan.  De gehele lichaamshouding is gericht naar een persoon of een andere hond.  Vriendelijk gebaar – de hond komt dichterbij met duidelijke kronkelingen in zijn lichaam, nek en staart, zelfs met heel veel gekwispel en biedt zijn zijkant aan.
Door Suzanne Clothier
Vertaling door Jan Tholhuijsen
Meer artikelen kan je lezen op www.suzanneclothier.com

zondag 28 april 2013

Hoe begroet je een hond?

Af en toe zie je eens een cartoon die werkelijk iets nuttig bijbrengt. Onderstaande tekening zou door iedereen goed bekeken moeten worden. Er worden immers erg vaak fouten gemaakt bij het begroeten van een hond. Zeker bij vreemde honden dien je de correcte omgangsregels te respecteren: laat een hond eerst op zijn gemak snuffelen aan jou, nadien kan je hem rustig over zijn rug of de zijkant van zijn hoofd strelen.
Streel een onbekende hond nooit op de bovenkant van zijn hoofd, ga er ook nooit over leunen en neem vooral zijn hoofd niet vast.... Dergelijke zaken kunnen voor een hond erg onaangenaam zijn en wanneer hij je niet kent, zal hij dit niet zo gemakkelijk accepteren. De hond kan zich door dit soort contacten erg angstig of ongemakkelijk worden en hij kan dan gaan reageren met grommen of zelfs happen en bijten. 
Helaas wordt dit gedrag dan te snel gelabeld als "dit is wel een erg agressieve hond" of erger nog "wat een asociale hond". Niets is echter minder waar, de hond toont alleen maar dat jij wel erg onbeleefd bent: je gaat een volslagen vreemde toch ook niet even omhelzen? 






donderdag 11 april 2013

Soorten agressie

Wanneer een hond gromt of zijn tanden toont, wordt al snel gezegd "die hond is gevaarlijk, hij is agressief". Men gaat er te snel van uit dat de agressie het gevolg is van een "dominante hond".  Er zijn echter veel verschillende soorten agressie, in dit blogje geef ik een kort overzicht.

Agressie en hiërarchie

Hoewel het zeker niet altijd het geval is, kan agressie wel voortkomen uit onduidelijkheden in de hiërarchie. Wanneer het voor je hond niet echt duidelijk is wie de baas is, kan hij zich al snel gaan profileren als een erg opstandige hond: hij gaat grommen wanneer je aan zijn eten komt, wanneer je zijn speeltje probeert te nemen, wanneer je te dicht in de buurt komt,... Beetje bij beetje wordt je hond de baas in huis. Dit gedrag kan uit de hand lopen wanneer je hem bestraft voor gedrag dat hij in zijn ogen wel mag stellen. Dan kan hij gaan bijten...

In dit geval is het erg belangrijk om je leiderschap terug te gaan opeisen. Negeren kan hierin een handige tool zijn, gezien het ongevaarlijk is en je status van rangoverste bevestigt.



Territoriale agressie

Bij territoriale agressie verdedigt een hond zijn territorium. Denk maar aan de hond die zijn terrein verdedigt tegen de postbode. Deze vorm van agressie komt vaak voor. Het stelt zich enkel op de hond zijn eigen gebied (dit kan de tuin of het huis zijn, maar bvb. ook zijn eigen mand). De agressie stopt dan ook onmiddellijk als de hond zijn territorium verlaat.



Angstagressie

Een bange hond zal altijd signalen geven naar de mens toe: hij zal proberen vluchten of indien dat niet lukt zal hij zijn oren naar achter doen, tanden tonen en staart tussen de poten doen. Wie dus een beetje oplet, haalt een bange hond er zo uit. Helaas luisteren wij mensen niet altijd naar de signalen van onze hond. Zo komt het bvb. geregeld voor dat kleine kinderen de hond blijven achtervolgen, hoewel hij toont dat hij dit niet leuk vindt. Wanneer de hond dan in een hoekje wordt geduwd en geen vluchtroute meer heeft, kan hij gaan aanvallen: meestal zal hij in de lucht happen en niet effectief bijten.

Bij angstagressie kan er een leerproces optreden: de bange hond leert dat het lastige gedrag van de mens stopt zodra hij gromt en hapt. De volgende keer zal hij dus sneller op deze manier reageren.


Redirectie agressie

Dit soort agressie is "het wegvloeien van agressie richting een derde partij". Kenmerkend is dat deze agressie binnen de hiërarchie altijd van hoog naar laag gaat. Concreet betekent het dat de hond zich afreageert op iets of iemand die in zijn ogen lager dan hem staat. Voorbeeld: de hond reageert zich af op de kat omdat hij niet bij de postbode kan.

Andere soorten

Naast deze vormen van agressie zijn er nog een aantal andere soorten: agressie voortkomend uit pijn, agressie van een moederhond die haar puppy's verdedigt,...


Als je merkt dat je hond agressief gedrag vertoont, is het altijd slim om er professionele hulp van een hondengedragstherapeut bij te halen. Ook het volgen van een gehoorzaamheidscursus bij een hondenschool kan je vooruit helpen.